Kontaktu nin

Aŭskultu nin kaj aŭskultigu aliajn!

Skribu kaj komentu:
retradio.esperanto@gmail.com
(aŭ barbarinella@gmail.com)
Amikaro de Pola Retradio en Esperanto.

Nombro de vizitoj


Subtenu nin

Donacu rete al UEA konto vars-t

※ Donaco estos pagita sumo minus 5% de administraj kostoj ĉe Paypal.
※ Via nomo aperos en la listo de donacintoj. Kontaktu la redakcion se vi volas resti anonima

Redakcia teamo

Barbara PIETRZAK
Gabriela KOSIARSKA
Milada SZWEDO
Maciej JASKOT
Krystyna GROCHOCKA
Tomasz MILLER
Saliĥ ZAKIROV
Bruce CRISP

Arkivoj

Kategorioj


Koninda Pollando _ historiepizodoj  Izabela Jagiełło, la pola reĝidino, litova princino, hungara reĝino.

Ĉi-foje gesinjoroj mi proponas felietonon rilatantan al iu el la polaj historiepizodoj, sed hodiaŭ aparte loge aktuala pro la fakto, ke la 18-an de januaro 2019 pasas la 500 naskiĝdatreveno de la pola reĝidino, litova princino kaj hungara reĝino, Izabela Jagiełło – Izabela Jagelonidino. Ŝi estis la unua infano de la reĝo Sigismuno la Maljuna, la nepo de Władysław Jagiełło, la etablinto de nova dinastio post la senhereda morto de la unua pola Piast-dinastio. Ŝia patrino estis la reĝino Bona Sforza d’Aragona devenanta el la potenca itala gento de la milanaj princoj. Izabela ricevis tre zorgeman edukon en la krakova kortego. Ŝia patrino instruis al ŝi la italan kaj edukis ŝin en la spirito de la renesanca kulturo. Krom la pola kaj itala Izabela regis latinon kaj la germanan. Jam du monatojn post ŝia naskiĝo oni ŝpinis planojn pri ŝia geedziĝo. Kiam ŝi estis kvarjara en Krakovo estadis vizite francaj diplomatoj, klopodantaj pri alianĉiĝo kun Pollando. Ŝia geedziĝo kun iu el la francaj princoj favorus tiun planon. La planon trovis interesa la reĝino Bona, sed ne la reĝo. Multis aliaj geedzaj planoj. Post kelka tempo iom neatendite aperis nova kandidato, Jan Zápolya, la reĝo de Hungario, kiu persiste serĉis aliancojn kontraŭ Habsburgoj. Marĝene ni notu, ke Jan Zápolya pli frue edzinigis al la patro de Izabela, Sigismuno la Maljuna (en 1512) sian je 8 jaroj pli junan fratinon Barbara. Bedaŭrinde ŝi mortis tri jarojn poste, verŝajne pro postakuŝaj problemoj. Ekde 1526 Jan Zápolya estis la reĝo de Hungario kaj tiu eterna fraŭlo batalanta kontraŭ la habsburga influo en Hungario kaptis la atenton de la kontraŭhabsburga reĝino de Pollando, Bona. Verŝaje ŝia ideo estis edzinigi sian plej aĝan filinon al la hungara reĝo. La geediĝo inter dudekjarulino kaj 32 jarojn pli aĝa fraŭlo okazis en 1539. Jan Zápolya estis homo diplomata,  ruza, bona batalanto, sed ne agnoskita de parto de la hungara nobelaro, kiu favoris Habsburgojn. La lando estis dividita je du partoj, ĉiam pli evidente sentiĝis la minaco flanke de la Otomana Turkio. La sekvan post la geedziĝo jaron, la 7-an de julio Izabela naskis filon. Feliĉo ne daŭris longe. Du semajnojn post tiu evento juna reĝino de Hungario vidviĝis. Parto de la hungaraj sinjoroj deklaris etan filon, Johano Sigismundo kiel la reĝon de Hungario, transdonante la regopovon en lia nomo en la manojn de la reĝino Izabela. Tamen Ferdinando Habsburgo decidis armite defendi sian rajton al la heredo. En la konflikton emiksiĝis Turkio disbatinte la aŭstrajn milittaĉmentojn. Antaŭe turkoj invadis la ĉefurban Buda, kaj Izabela suferis enorman humiĝilon. La turka sendito postulis, ke ŝi pruvu, ke ŝia filo estas ŝia infano. Reage la reĝino fiere malzonumis sian robon preminte la infanon al la mamo. Tamen Sulejmano la 1-a mem ne estis cedema kaj postulis, ke ŝi transdonu la filon al lia korto. La knabo en la sultana tendo eklploris tiom forte, ke eĉ venigita mamnutristino ne kapablis ĝin trankviligi. Sekve Izabela kiel  la unusola virino el la neotomana familo aperis antaŭ lia vizaĝo. Finfine Sulejmano redonis al ŝi la filon kaj destinis por la regantino kaj ŝia filo Transilvanion kaj terpecon laŭe de la rivero Tiso. Tie ŝi regis 10 jarojn. Klopodante sekurigi la estontecon por la filo Izabela planis eĉ edziniĝi al la vidviĝinta Ferdinando, kio tamen ne efektiviĝis. Du jarojn oni klopodis atingi kompremison pro ŝia rezigno pri la reĝa titolo de la filo ofertante al ŝi posedaĵoj en Silezio. Komence Izabela klopodis armite defendi siajn interesojn serĉante helpon ĉe sia frato, pola reĝo Sigismundo Aŭgusto. Tiu ĉi tamen serĉis subtenon de Habsburgo kontraŭ la interna opozicio kaj preferis ne enmiksiĝi. Devigita subskribi interkonsenton kun Ferdinando en 1551 Izabela forlasis Hungarion. Tiam evidentiĝis, ke Habsburgo ne plenumis devontiĝon. La proponita al ŝi Opole-princolando estis komplete ruinigta kaj la interkonsentitaj enspezoj duoble malpli altaj. Izabela revenis al Pollando, kie ŝi loĝis dum sekvaj kvin jaroj. Dume en Transilvanio kreskis opozicio, kiu persistis pri ŝia reveno kaj la sultano esprimis la pretecon redoni ĉiujn hungarajn teritoriojn. Aŭtune do Izabela  venis al Transsilvanio transprenante de la hungaraj sinjoroj la plenon de la povo kiel la regantino. Sed la celo  forpreni la povon de Habsburgoj ne sukcesis. Izabela baldaŭ mortis en Hungario kaj ŝia filo evidentiĝis reganto malforta. Baldaŭ li rezignis pri sia reĝa titolo favore al Habsburgoj, kontentiĝante per la titolo de la unua princo de Transilvanio. Hodiaŭ pasas la 500-naskiĝdatreveno de la pola reĝidino, litova princino, hungara reĝino Izabela Jagielonka. Aŭtune ni povos denove enpensiĝi pri ŝia komplika sorto en la 460-a datrveno de ŝia morto la 15-an de septembro 1559.

El la elsendo 18.01.2019. Legas  Barbara  – 7’37”

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

 

Koninda Polo – Józef Rotblat

Antaŭ 111 jaroj (04.11.1908) en Varsovio naskiĝis iom forgesita pola fizikisto, gvidanto de la sciencista pacmovado Pugwash kaj la paca Nobel-premiito  el 1995, Józef Rotblat. Laŭ edukiteco li estis nuklea fizikisto kaj sian sciencistan  laboron li dediĉis al la esploroj pri praktika apliko de radioizotopoj kaj nuklea radiado en radiobiologio kaj medicino. La juneco de Rotblat pasis dum la jaroj de la 1-a mondmilito, kiu detruis bone prosperantan familian transportfirmon. La familio viventis sin per nelegala vendado de la private produktata vodko. Por realigi siajn revojn fariĝi fizikisto juna Józef laboris kiel elektrikisto lernante dumnokte. Liajn studojn en la Varsovia Universitato en 1932 kronis la diplomo de fizikisto, post kio li komencis laboron en la varsovia Radiuma Instituto kaj en la radiologia laborejo de la Varsovia Scienca Societo. En 1938 li doktoriĝis en la Varsovia Universitato. Tiuperiode li ricevis eksterlandan stipendion en Britio, kiun  li atingis lastmomente antaŭ la eksplodo de la 2-a mondmilito, la 30-an de aŭgusto 1939. Sian stipendian staĝon Józef Rotblat komencis ĉe James Chadwick, fama nuklea fizikisto, la malkovrinto de neŭtrono unue kiel studanto, sekve kunlaboranto.  Dum la 2-a mondmilito Rotblat veturis al Usono kaj laboris tie kun aliaj sciencistoj pri la projekto „Manhattan”, usona sciencesplora projekto, kies celo estis akiro de nova potenca armilaro, dank’ al kiu Usono povus venki Japanion kaj la 3-an Regnon. Tiel kreiĝis la atombombo. Józef Rotblat retiriĝis el la projekto en 1944 konvinkiĝinte, ke la rekta laborcelo ne estas militvenko.  Li revenis al Britio kaj tie li laboris en la londona hospitalo de la sankta Bartolomeo daŭrigate siajn antaŭmilitajn laborojn pri apliko de la nuklea fiziko en medicino. Kiel sciencisto li okupiĝis pri i.a. efikado de joniga radiado je tumorkreiĝado. En 1946 Józef Rotblat  akceptis la britan civitanecon. En 1998 li ricevis britan nobeltitolon. En 1955 li estis unu el malmultaj fizikistoj, kiuj subskribis manifeston de Russel–Einstein alvokantan ĉesigi la produktadon de la nuklea armilaro. Du jarojn poste kun Russel, brita filozofo, la kunaŭtoro de la manifesto li organizis la unuan Konferencon pri la Aferoj de la Scienco kaj la Mondo. Ĝi inaŭguris internacian pacmovadon  Pugwash, kiu logis reprezentantojn de diversaj sciencbranĉoj – fizikistojn, kemiistojn, inĝenierojn, filozofojn de ambaŭ flankoj de la „fera kurteno”. Józef Rotblat fariĝis la unua Ĝenerala Sekretario de la novkreiĝinta organizaĵo. Otto Frish, la malkovrinto de fisio kaj unu el la sciencistoj laborantaj kun Rotblat en Los Alamos skribis en sia aŭtobiografio, ke Rotblat „faris por paco pli ol kiuj ajn alia”. Pugwash koncentriĝis pri la ĉesigo de la produktado kaj testado de la nukleaj kaj hidrogenaj bomboj. Pli vaste konsiderante la aferon la movado celis konvinki sciencistojn kaj politikistojn, ke la scienco servu nur al la pacaj celoj. La regulaj Pugwash-konferencoj koncernis etikon de la scienco kaj respondecon de sciencistoj pro tio, kio estas ilia esplorrezulto kaj por kio ĝi povas esti utiligita. Józef Ratblat postulis, ke sciencistoj sindetenu disde la deziro kontentigi sian propran sciencistan scivolemon kaj memlimigu siajn splorojn, se ties sekvoj povus esti detruaj por la mondo. Preskaŭ 40 jarojn post la unua konferenco de Pugwash kaj 50 jarojn post la faligo de la unua atombombo sur Hiroŝimon (kiam cetere Francio rekomencis siajn provojn kun atomarmilaro)  la agado de Józef Rotblat kaj de lia organizo ricevis pacan Nobel-premion. 50 jarojn post la publikigo de la Manifesto Russel–Einstein Rotblat mortis en Londono. Estis 2005. Ĝis la vivofino Józef Rotblat perefkte parolis la polan lingvon ĉiam substrekante, ke li estas polo kun brita pasporto, protestante kontraŭ la aplikado de la angla ortografio de lia persona nomo. Józef Rotblat estis membro kaj prezidanto de la Naturscienca-matematika Fako de la Pola Scienca Societo en Elmigrejo. Ekde 1966 li estis eksterlanda membro de la Pola Sciencakademio, kiu en 1996 atribuis al li Medalon de Mikołaj Kopernik. La celo de la funkcianta Fondaĵo de Józef Rotblat estas daŭrigo de la agadoj de sia patrono favore al la paco en la mondo, disvastigado de la interkultura dialogo kaj subteno de personoj gvidantaj sciencan kaj socian agadojn.

El la elsendo 11.01.2019. Legas  Barbara  – 6’59”

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Koninda Pollando_Niepołomice

La unuan viziton en 2019 en nia ciklo Koninda Pollando ni proponas fari en la dekkelkmila urbo en la suda Pollando, en la krakova regiono, Niepołomice [njepoŭomice]. La urbo havas interesan historian pasintecon, pri kio atestas tiaj historiaj objektoj en la urbo kiel la reĝa kastelo kaj gotika preĝejo. Malmultaj scias pri ĝia mistera forto, sed pri tio poste. La kreiĝo de  Niepołomice originas en la periodo de la organiziĝado de la Pola Ŝtato. Dum la regado de la unuaj Piast-dinastiaj princoj, kiam en la 12-a jarcento Krakovo fariĝis la ĉefurba centro de Pollando la najbarana Niepołomice-arbarego ekrolis kiel la ŝatata ĉasloko de la regantoj. En la 14-a jarcento la lasta el Piast-oj, reĝo Kazimiro la Granda konstruigis tie ĉasistan kastelon, kiu havis ankaŭ defendan karakteron kaj gotikan preĝejon. Oni supozas, ke la kastelo staris tie jam en la 1349-a jaro. Ĝi havis tri turojn, konstruaĵojn ĉe la suda kaj orienta aloj kaj kurtino ĉirkaŭis la korton. Paralele al la kastelo kreiĝis setlejo plenumanta servorolon por ĝi kaj por la reĝa kortego. La verkon de  Kazimiro la Granda daŭrigis reĝoj el la Jagelona dinastio, Władysław (vŭadisŭav) Jagelo, Sigismundo la Maljuna kaj Sigismundo la 2-a Aŭgusto. Dum la regado de la unua en la kastelo de Niepołomice estis kunvokataj reĝaj asembleoj, okazis reĝaj juĝoj. Sigimundo la Maljuna ĝifunde alkonstruis la kastelon je ortangula konstruaĵo kun interna korto. Tien cetere fuĝis la reĝa kortego dum la reganta en Krakovo epidemio en la komenco de la 16-a jarcento. Dum la regado de la sekva, Sigismundo Aŭgusto la kastelo estis rekonstruita kaj denove alikonstruita post incendio, kiu detruis la orientan kaj nordan aliojn. La laboroj en la jaroj 1551-1568 okazis sub la gvido de Tomasz Grzymała [tomaŝ gĵimaŭa] kaj skulptisto Santi Gucci. Estis konstruitaj i.a. ŝtuparo flanke de la korto kaj eksteraj galerioj. Ĉe la suda kastelalo kreiĝis italstilaj ĝardenoj de la reĝino Bona. Antaŭ dek kelkaj jaroj ili estis rekreitaj kaj nun apartenas al la atrakciaĵoj de la urbo. Ekde la 16-a jarcento la kastelo estis pasanta al diversaj nobelaj familioj, kiuj daŭre zorgis pri la plibeligado de la internoj kaj en la komenco de la 17-a jarcento la ekstera galerio ĉirkaŭanta la kastelan korton ricevis la frubarokan aspekton. La finbaton al la kastela brilo alportis la invado de svedoj, kiuj transformis ĝin en la nutraĵstaplejon, detruis la preĝejon kaj prirabis la urbon. La renovigaj provoj de la saksadinastiaj reĝoj Aŭgusto la Forta kaj Aŭgusto la 3-a ne sukcesis. Post la dispartigo de Pollando en 1772 la kastelo kun la urbo fariĝis la posedaĵo de la aŭstra aneksinto kaj iom post iom kadukiĝis plenumante diversajn prozeskajn rolojn. La veraj rekonstrulaboroj estis inaŭguritaj nur en 1991. La reĝa rezidejo en Niepołomice reakiris sian brilon nur en la 2007-a jaro. La dumjarcenta rezidejo de polaj reĝoj kun gotikaj kaj renesancaj keloj nun estas malfermita por gastoj kaj turistoj disponigante al ili hotelon kaj konferencan centron. En la kastela kapelo troviĝas ekspozicio, kiun formas deponaĵo el la paroĥa preĝejo kun la plej malnovaj reĝaj kaj papaj dokumentoj. Vizitinda estas ekspozicio prezentanta ĉastrofeojn, birdojn kaj bestojn renkonteblajn en Niepołomice-arbarego. La loka kulturcentro „Kastelo” organizas recitalojn, koncertojn, spektaklojn, kavalirajn turnirojn. En la kastelo sian sidejon havas ankaŭ la koruso „Cantata” koncertanta enlande kaj eksterlande. Sed… el la Reĝa Kastelo en Niepołomice onidire ĝis hodiaŭ radias mistera energicentro. Multaj konas legendon, ke la Reĝa Kastelo sur Wawel-altaĵo en Krakovo estis konstruita sur unu el sep lokoj en la mondo, kiuj estas difinataj kiel la energicentroj de la mondo. Pri kio do temas, se ni parolas pri Niepołomice ? La aferon eksplikas legendo….. „Estis nebula fruprintema mateno de la 1340-a jaro, kiam al la ligna kasteleto de Niepołomice proksimiĝis la kavalira grupo de Kazimiro la Granda. La reĝo surhavanta delikatan lanan kovrilmantelon vigle forsaltinte de sur la rasa helbruna ĉevalo ordonis kun singardo enporti venigitan el la krakova Wawel keston. Du kavaliraj junhelpantoj portis ĝin malantaŭ la nordorientan alon de la kasteleto, kie atendis jam masonistoj pretigintaj fundamentojn por la ĵus ekkonstruata defendokastelo. Hodiaŭ ni dirus, ke en la kesto troviĝis  la fondoŝtono, sed verdire ne temis pri la simpla fondoŝtono. La reĝo sciis, ke ĉe Wawel-altaĵo, en la loko kie troviĝas la kapelo de s-ta Gereon kaj dum la pagana tempo estis okazantaj specialaj kultoceremonioj, radikas en la terprofundo la fonto de enorma mistera forto. Ĉiun matenon la reĝo ĉerpis en tiu loko la vivoforton de la favora patrino-tero. Li bezonis ĝin aparte kiel precipa admiranto de la ina gento. Nenio do miriga, ke okaze de la renovigo de la antaŭromanika preĝejo kaj konstruo de la kastelo sur Wawel-altaĵo la reĝo ordonis el la plej profunda loko elpreni rokon, ĵus alportitan al Niepołomice, kiel la tiean fondoŝtonon. Ekde nun la reĝo senĝene povis ĉerpi la misteran terenergion ankaŭ en Niepołomice. Kredi aŭ ne ? Evidentiĝis tamen, ke scienicstoj el la Jagelona Universitato malkovris ĉe la Reĝa Kastelo en Niepołomice la elektromagnetan radiadon de ekstreme malalta frekventeco, analogan al tiu ĉe la fama Wawel-altaĵo en Krakovo.

El la elsendo 04.01.2019. Legas  Barbara  – 8’03”

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

„Interpretante Muzikverkojn. Universalismo kaj Naciaj Valoroj”

Jam antaŭ kelka tempo ni informis pri la 4-a internacia konferenco „Interpretante muzikverkojn” okazinta en  Bydgoszcz la 27-an/28-an de novembro. Al ĝi – ni memorigu -d-ro Marek Nahajowski  kontribuis per la prelego „La interna ideo de Ludoviko Lazaro Zamenhof kaj ĝia resonanco en la E-muzika kulturo”.  En sia raporto pri la evento d-ro Marek Nahajowski informis nin, ke ĉi-foje la temo rilatis al la problemaro  de universalismo kaj naciaj valoroj same en komponaĵoj de elektitaj komponistoj kiel ankaŭ al ĝeneralaj indicoj de la diversepoka muzika stilo. La konfernecon partoprenis muzikologoj kaj muzikteoriistoj el 4 landoj – Germanio, Slovakio, Ukrainio kaj Pollando. Ĉar la daŭro de la prezentaĵoj estis limigita ĝis 20-25 minutoj tial en sia elpaŝo d-ro Nahajowski pri reflektoj de la Interna Ideo en Esperanta muzikkulturo povis nur skizi la problemon esprimante tamen la esperon, ke pli profundan analizon enhavos libro aperonta venontjare. En sia raporto d-ro Nahajowski decidis dividi kun ni siajn   ĝeneralajn impresojn pri la konferenco kaj rimarkojn pri reagoj de la neesperantista publiko pri tiel neordinara temo (almenaŭ laŭ normoj de muzikologiaj konferencoj). Unue, kiel atentigas la aŭtoro de la raporto „Mi konstatis, ke pli multo de prelegoj koncentriĝis prefere pri la sfero de la naciaj ol universalaj valoroj. Mi ankaŭ rimarkis, ke prelegantojn devenantajn el la landoj, kiuj akiris sendependecon antaŭ relative nelonga tempo, do Slovakio, Ukrainio,  tre forte absorbis trajtoj de la nacia stilo en la muziko de siaj propraj landoj aŭ prezento de la verkaro de iliaj nuntempaj komponistoj. Mi eĉ havis la impreson – substrekas d-ro Nahajowski – ke fantomo de la romantikisma mondkoncepto rilate al la kategorio de nacieco dominis en la konferenca atmosfero”. Sed malgraŭ ĉi tiu impreso la prelego „La interna ideo de Ludoviko Lazaro Zamenhof kaj ĝia resonanco en la E-muzika kulturo” estis akceptita tre bone. La reagoj de la gefakuloj estis pozitivaj aŭ almenaŭ neŭtralaj. Ankaŭ ĉi-foje d-ro Marek Nahajowski sukcesis forigi kutimajn  mitojn pri Esperanto kiel lingvo mortinta kaj montri ĝin kiel vivantan kulturan fenomenon, indan esti studata. Kiel skribas la aŭtoro de la raporto „Estis agrable vidi personojn, kiuj dum paŭzoj serĉadis informojn pri Lingvo Internacia kaj pri Zamenhof en Vikipedio, aŭ malantaŭ la kulisoj petis pri aldonaj detalaj informoj. Povis eĉ okazi eta diskuto pri Hilelismo kaj Homaranismo. Tio ne signifas  kompreneble, ke ĉiuj rapide ŝatos lerni Esperanton, des pli, ke  la propagando tute ne estis la celo de la prelego dum E-muzikan kulturon oni rajtas taksi diversmaniere. Interese estis tamen rimarki,  ke ĉi tiu intereso rilatis nur al fakula rondo, do al homoj almenaŭ mezaĝaj. Pli juna parto de la publiko  ŝajnis esti tre indiferenta al la temo kaj la problemaro de la prelego, ne mankis do   kelkaj mokaj kaŝridojn. Tio tamen signifas nenion, ĉar similaj reagoj koncernis prezentaĵojn de aliaj prelegantoj”. Kio gravas, kiel reliefigas doktoro Nahajowski „mia partopreno en la konferenco kaj malantaŭkulisaj diskutoj helpis pli bone kompreni la reagojn de la neesperantista publiko rilate al niaj lingvo kaj muzikkulturo, kaj ankaŭ identigi la sferojn, kiuj povus interesi neesperantistajn muzikologojn kaj muzikteoriistojn. Tamen la fakto de ekzisto de la originala Esperanto-kulturo ne impresas la publikon tiom forte, kiom la ebleco uzi la Lingvon Internacian kiel ponton inter kulturoj naciaj, same sur la literatura kampo kiel ankaŭ sur la muzika. Ĉi tiu rolo de Esperanto ŝajnis esti la plej konvinka al neesperantistoj, eble tial, ke ĝi prezentiĝas kiel io speciala, kompare al ĉiuj naciaj lingvoj”. En la fino de sia raporto d-ro Marek Nahajowski atentigis, ke necesas ankaŭ rimarki, ke la neesperantista publiko tute alie traktas nian muzikon ol ni mem. „Ne komprenante tekstojn fakuloj povas taksi nur pure muzikajn, eksterajn tavolojn de la verkoj – kvalitojn de la komponaĵo kaj de la plenumo (inkluzive de la registraĵo). Se ili ne estos sufiĉe bonaj, eĉ la plej interesa kaj profunda teksto ne helpos, kaj homoj moke ridos pri E-muzika kulturo kiel amatoreca kaj senvalora. La bonan impreson necesas  fari tuje”. Kio ankaŭ gravas laŭ doktoro Nahajowski  „bedaŭrinde   kompare al relative bone disvolviĝanta kampo de popularĝenraj kanzonoj  la nombro de artvaloraj, „seriozaj” muzikverkoj en Esperanto tre kaj tro malgrandas. Pri ili ja demandas fakuloj. Ŝajnas do, ke la kampo de la „klasika” aŭ „serioza” E-muzika kulturo estas iom malzorgita”. Sendube tiel estas, kaj ni certas, ke la dividitaj de d-ro Marek Nahajowski rimarkoj evidentiĝos interesaj por niaj geaŭskultantoj helponte pripensi la nunan staton de la E-muzikkulturo.   

El la elsendo 11.12.2018. Legas  Barbara  – 7’02”

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

1 2  3  4  5  6  7  8 9 10 11

 

 

 

5 komentoj al Felietonoj

  • Antoni Beyga skribis:

    Gratulon kaj dankon pro realigo de paralela enkondukado de emisiataj tekstoj kaj ties legado. La ideo indas disvastigadon! Mi kompreneble pretas fari tion kiel eble plej vaste!
    Kun amikaj salutoj – Via multjara, fidela auskultanto.

  • NĚMEČEK skribis:

    Estimata redakcio de la Pola esperanta retradio, mi ege dankas al vi por via tekstforma starigo , kiel parto de via elsendado. Ĝi fakte helpos al ĉiuj komencantoj ĉe la aŭskultado, kiu estas iam tro rapida. Tamen mi jam alkutimiĝis. sed tekston de elektitaj artikoletoj mi bonvenigas. Salutas vin ĉiujn kore vaclav.

  • Andreo Bach skribis:

    Ho, pardonu al mi mankon de majuskloj kelkfoje, ĉar dum mia skribado estis videblaj nur majuskloj 🙂

  • Andreo Bach skribis:

    Videble la trezorejo de tekstoj malfermiĝas, pro kio ni ĉiuj certe dankas kaj ĝojas ĝui e-on ankaŭ skribforme – do ambaŭforme. ne decas do ekde nun plendi pri tro rapida legado. Mi volonte konsilos la eblecon al la aliaj.

Lasi respondon al Andreo Bach Nuligi respondon

Retpoŝtadreso ne estos publikigita. Devigaj kampoj estas markitaj *

Tiu ĉi retejo uzas Akismet por malpliigi trudaĵojn. Ekscii kiel viaj komentaj datumoj estas traktataj.